คุณกำลังเป็นแบบนี้อยู่หรือเปล่า? ข้อคิดของคนผู้น้อย ก่อนซื้อของจากคนจน!!



เรียกได้ว่าสิ่งที่จะบอกต่อไปนี้เป็นสัจธรรมของชีวิตกันไปแล้ว อาจเป็นนิสัยของใครหลายๆคนที่กำลังทำตามกระแสสังคม เพื่อยกยอให้ตัวเองนั้นมีหน้ามีตา ซึ่งเรื่องราวที่จะกล่าวต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดกับใครหลายๆคน หลังอ่านจบแล้วคุณอาจเป็นความคิดของคุณเองไปตลอดกาลเลยก็ได้

คุณนายก็บอกว่า ฉันต้องการซื้อไข่ 6 ฟอง 25 รูปีได้ไหม (ที่จริงควรจะ 30 รูปี) ชายชราตอบว่า แล้วแต่คุณนายเถอะ อยากซื้อเท่าไหร่จ่ายเท่าไหร่ก็ตามสะดวก วันนี้อาจจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีของผมก็ได้ เพราะตั้งแต่เช้า ยังขายไข่ไม่ได้เลย



แล้วคุณนายก็หิ้วไข่ 6 ฟอง เดินไปขึ้นรถเก๋งที่มีเพื่อนๆ นั่งอยู่แล้ว ด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องว่า สามารถซื้อไข่ได้ในราคาถูกกว่าที่พ่อค้าขาย

หลังจากนั้นคุณนายและผองเพื่อนก็ไปภัตตาคารแห่งหนึ่ง สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ และกินกันอย่างเพลิดเพลิน แต่ก็ไม่หมด ยังเหลืออีกมากมายเยอะแยะ จนในที่สุดก็เรียกทางร้านมาเช็คบิล ราคาทั้งหมด 1400 รูปี คุณนาย ยื่นเงินไปให้ 1500 รูปี แล้วบอกว่า ไม่ต้องทอนนะค่ะ…



เงินแค่นี้มันธรรมดามากสำหรับเจ้าของภัตตาคาร แต่สำหรับพ่อค้าไข่ชรา มันอาจจะเป็นความเจ็บปวดก็ได้นะ

จุดสำคัญคือว่า ทำไมเราชอบโชว์ว่า เวลาเราซื้อของจากพ่อค้าแม่ค้าที่เป็นชาวบ้านลำบากอยู่แล้ว เรามักต่อรองราคาและรู้สึกพึงพอใจ ถ้าหากว่าเราต่อราคาได้ถูกกว่าราคาที่เขาขาย..แล้วทำไมเรามักไม่เคยได้ต่อรองราคาสินค้าราคาแพงๆ ที่วางขายในห้าง ในร้านใหญ่ๆ ที่เขาโก่งราคาไว้เรียบร้อยหมดแล้ว



พ่อของผม มักจะชอบซื้อของจากคนจนๆ และให้ราคาสูง ทั้งๆที่พ่อไม่ได้ต้องการสินค้าเหล่านั้น ..บางทีพ่ออาจจะต้องการให้เงินแก่พวกเขาเพื่อนำไปใช้เลี้ยงครอบครัวเขาก็ได้…

ผมเคยถามพ่อดูว่าทำไมพ่อทำแบบนั้น พ่อตอบว่า “มันเป็นการทำบุญ ที่มีคุณค่ามากนะลูก” ..(ที่จริงจะแบบว่า มันเป็นการช่วยเขา ที่ทำให้เขาไม่เสียศักดิ์ศรี..ก็ได้นะ)

ผมรู้ว่า ส่วนใหญ่ คุณไม่ส่งต่อ ไม่แชร์ข้อความเหล่านี้หรอก แต่ลองทำดูซะหน่อยสิ

สะเทือนใจ!! ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร!! เรื่องจริงจากลุงขายมะพร้าว ที่ถูกคนรวยต่อราคา

.ว่าด้วยเรื่อง “ต่อราคา” การพูดโต้ตอบ ระหว่างคนซื้อมะพร้าวน้ำหอมกับคนขาย เวลาไปซื้อของแถวตลาดนัด หรือที่อื่นๆ คุณเคย…

“ต่อราคาของที่ซื้อไหม” ฉันเป็นคนนึงนะที่เคยทำแบบนั้น

แล้วมีอยู่วันหนึ่ง ฉันอ่านไปเจอกับบทความในเพจเพจหนึ่ง ในบทความนั้นเป็นการสนทนาการต่อราคาของคนซื้อกับคนขาย

เนื้อหาในบทสนทนานี้ไม่ได้ยืดยาวอะไรมากนัก

แต่แฝงไปด้วยข้อคิดเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจทำให้เรา ฉุกคิดและนึกย้อนกลับมามองตัวเอง อีกครั้ง…

คนขายมะพร้าวน้ำหอม ขายลูกละ 30 บาท แต่คนซื้อบอกว่าแพงไป

คนซื้อ : มะพร้าวน้ำหอม ลูกละ 30 บาท ทำไมแพงจัง ลดเหลือ 15 บาทได้มั้ยลุง

คนขาย : คงลดให้ไม่ได้หรอก เพราะปลูกเอง ไหนจะเอามาขายอีก ยืนตากแดดขายทั้งวัน

คิดแค่ค่าต้นทุนก็เกิน 15 บาทแล้ว

ณ ตอนนั้น ในมือของคนซื้อถือแก้วกาแฟคาปูชิโน่อยู่ คนขายเลยถามไปว่า…

คนขาย : แล้วกาแฟคาปูชิโน่ที่ถืออยู่ในมือราคาเท่าไหร่ล่ะ

คนซื้อ : …..150 บาท

คนขาย : แล้วคุณได้ต่อราคาเขาไหม ?

คนซื้อ : จะบ้าหรอ กาแฟเค้ามียี่ห้อ จะต่อราคาได้ไง

คนขาย : กับคนรวย คุณไม่ต่อสักบาทเดียว แต่พอกับคนจน คุณกลับต่อราคาถึง 15 บาท

คนซื้อยืนอึ้ง พูดอะไรไม่ออก …

(พออ่านจบ ฉันก็รู้สึกว่า เออ มันก็จริงนะ)

….ถามว่า….

เพราะอะไรเราจึงต่อราคากับพ่อค้าจนๆ ที่ต้องยืนขายของกลางแดดร้อน

…..แต่กลับไม่เคยต่อราคากับผู้ค้าที่ร่ำรวยตามห้างฯหรือภัตตาคาร

ทำไม?

จึงต้องมาเอาเปรียบคนจนที่ต้องทำงานหนัก

ถ้าเราเป็นหนึ่งในคนที่ร่วมเอาเปรียบคนจนอยู่…

เราใช้จ่ายในห้างเป็นพันๆ ตามห้างฯและร้านอาหารหรูๆ

แต่กลับต่อราคากันบาทต่อบาทกับคนจน

ซึ่งต้องทำงานหนักเลี้ยงตัวเองและครอบครัวของเขา….

อย่าต่อราคากับคนหาเช้ากินค่ำเลย …อะไรที่ช่วยได้ก็ช่วยกันเถอะค่ะ

ขอขอบคุณ : วรภัทร แป้นประดิษฐ



บทความที่เกี่ยวข้องเพิ่มเติมจากผู้เขียน

ขอบคุณ ที่มา: postsara.com

คุณน่าจะชอบ